اطلاعات تماس

اطلاعات آدرس ثبت نشده است

-

ارز دیجیتال (پول دیجیتال، پول الکترونیکی یا ارز الکترونیکی) بالانس مالی یا سابقه‌ای است که در یک بانک اطلاعاتی توزیع شده در اینترنت، درون بانک اطلاعاتی رایانه الکترونیکی، درون پرونده‌های دیجیتالی یا درون یک کارت با ارزش مالی ذخیره می شود. نمونه هایی از ارزهای دیجیتال شامل cryptocurrencies (ارزهای رمزپایه)، virtual currencies (ارزهای مجازی)، central bank digital currencies (ارزهای دیجیتال بانک مرکزی) و e-Cash است.ارزهای دیجیتال دارای خواص مشابه سایر ارزها هستند، اما شکل فیزیکی اسکناس و سکه ندارند. نداشتن شکل فیزیکی معاملات آنها را تقریباً فوری امکان‌پذیر می سازند. ارزهای دیجیتال معمولاً توسط یک نهاد دولتی چاپ نمی شود و پول رایج به حساب نمی‌آیند و انتقال مالکیت متعلقات هر شخص را در مرزهای دولتی امکان پذیر می کنند.

این نوع ارزها ممکن است برای خرید کالاها و خدمات عمومی مورد استفاده قرار گیرند، اما ممکن است برای برخی از اجتماع‌های خاص مانند استفاده در یک بازی آنلاین نیز محدود شود. یک ارز دیجیتالی اغلب با استفاده از استراتژی ها و تکنیک های arbitrage (سودآوری) برای داد و ستد و مبادله با ارز دیجیتال دیگری استفاده می شود.پول دیجیتالی می‌تواند متمرکز باشد، هنگامی که یک مکان مرکزی برای کنترل بر عرضه پول وجود دارد ، یا غیرمتمرکز باشد، جایی که کنترل بر عرضه پول می تواند از منابع مختلف به دست آید.

توضیحات مقاله  دیجیتال در مقابل رمزنگاری و ارز سنتی

تاریخچه ارز دیجیتال

در سال 1983، یک مقاله تحقیقاتی توسط David Chaum (دیوید چوم) ایده پول نقدی دیجیتال را معرفی کرد. در سال 1990، وی DigiCash ، یک شرکت پول الکترونیکی را در آمستردام برای تجاری سازی ایده‌ پول نقدی دیجیتال در تحقیقات خود تأسیس کرد. این پرونده در سال 1998 به ورشکستگی رسید.
e-gold (طلا الکترونیکی) که در سال 1996 معرفی شد اولین پول اینترنتی است که به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت و قبل از آنكه دولت آمریكا آن را در سال 2008 تعطیل كند توسط چند میلیون کاربر استفاده شد. كاربران لیست پستی طلای الکترونیك از اصطلاح “ارز دیجیتال” برای تشریح پرداختهای همسان در لوازم مختلف استفاده می كردند. در سال 1997، کوکاکولا پیشنهاد پرداخت‌های با تلفن همراه برای خرید از ماشین‌های پخش کننده لوازم را ارائه داد. PayPal (کمپانی آمریکایی برای پرداخت آنلاین جهانی) سرویس تخصیص داده به USD )دلار آمریکا) خود را در سال 1998 راه اندازی کرد. در سال 2009، bitcoin (بیت کوین) راه اندازی شد که نشان دهنده شروع ارزهای دیجیتال نامتمرکز مبتنی بر blockchain بود، بدون سرور مرکزی و ذخیره دارایی قابل لمس. ارزهای دیجیتالی مبتنی بر blockchain که با نام cryptocurrencies نیز شناخته می شوند، در برابر تلاش دولت برای کنترل آنها مقاومت نشان داده‌اند، زیرا هیچ سازمان مرکزی یا شخصی با قدرت خاموش کردن آنها وجود ندارد.
سرچشمه ارزهای دیجیتال به Dot-com bubble در دهه 1990 باز می گردد. یکی دیگر از خدمات شناخته شده ارز دیجیتال، سرویس Liberty Reserve است که در سال 2006 تاسیس شد و این امکان را به کاربران می دهد تا دلار یا یورو را به دلار یا یورو مخصوصLiberty Reserve تبدیل کنند و آنها را با 1٪ هزینه حق الزحمه با یکدیگر مبادله کنند. چنین عملیات ارزی دیجیتالی برای ponzi schemes (طرح‌های پونزی) و پولشویی مشهور بود و به دلیل عملیاتی بدون مجوز MSB (Monetary Stabilization Bond) توسط دولت ایالات متحده تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. سکه‌های Q یا سکه‌های QQ، به عنوان نوعی ارز دیجیتال مبتنی بر کالا در پرداخت‌ توسط پیام الکترونیکی ‌ Tencent QQ مورد استفاده قرار گرفتند و در اوایل سال 2005 ظهور کردند. سکه های Q در چین به قدری موثر بودند که گفته می شود تأثیر بی ثبات کننده بر روی ارز یوان چینی داشته است. علاقه اخیر به ارزهای رمزپایه باعث افزایش علاقه به ارزهای دیجیتالی شده است و بیت کوین که در سال 2008 معرفی شد، تبدیل به پرکاربردترین و مورد قبول‌ترین ارز دیجیتال شد.

توضیحات مقاله  تصویب دولتها

مقایسه ارز‌های دیجیتال سخت و نرم

ارز الکترونیکی سخت امکان آن را ندارد که مورد اعتراض یا معکوس قرار گیرد. بازگرداندن معامله، تعدیل یا پشتیبانی از آن تقریبا غیرممکن است. بسیار شبیه پول نقد است.ارزهای الکترونیکی نرم نقطه مقابل ارزهای الکترونیکی سخت است. پرداخت‌ها قابل برگشت است. معمولاً، هنگامی که پرداخت معکوس شود، “زمان تسویه” وجود دارد. ارز سخت را می توان با یک سرویس قسمت ثالث “نرم” کرد.


administrator

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *